TIEL - Al 55 jaar zijn ze samen, Ria en Wim Veerman. Wat begon als een gewoon huwelijk, veranderde een paar jaar geleden in iets veel groters: een verhaal over liefde, aanpassingsvermogen en mantelzorg. Want toen Ria bijna blind werd door de gevolgen van beenmergkanker, moest Wim ineens alles anders doen.
“Ik zorgde altijd al voor mijn vrouw,” zegt Wim. “Dat ging vanzelf. Maar als ze ineens niks meer ziet, dan moet je alles opnieuw leren. Dan merk je pas wat er allemaal bij komt kijken.”
Een ander leven na ziekteIn 2007 kreeg Ria de ziekte van Kahler, een vorm van beenmergkanker. Dankzij een stamceltransplantatie van haar zus, overleefde ze, maar haar hoornvlies werd aangetast door een afweerreactie.
Zestien jaar lang kon ze met speciale lenzen nog zien, tot ze tweeënhalf jaar geleden haar zicht grotendeels verloor. Sindsdien is ze bijna blind.
“Ik heb veel geluk gehad dat ik er nog ben,” vertelt Ria. “Maar het is moeilijk om de regie kwijt te raken. Ik probeer kleine dingen nog zelf te doen, maar ik heb Wim voor bijna alles nodig.”
Van echtgenoot naar mantelzorgerVoor Wim betekende dat een compleet nieuw ritme. “De was, het huishouden, koken – dat deed ik vroeger niet,” lacht hij. “Ik wist niet eens wat bonte was was! Maar ik leer elke dag. En Ria houdt me scherp hoor: ‘Doe eerst de was, het is mooi weer’, zegt ze dan. En ze heeft meestal gelijk.”
Ondanks haar beperking probeert Ria zoveel mogelijk zelf te doen. Ze helpt in de keuken, wandelt met haar stok en puzzelt graag met haar zus of met de hulp van Saar aan Huis.
Even in haar schoenen staanOm te begrijpen wat Ria ervaart, kreeg Wim eens een handdoek voor zijn ogen tijdens een oefening met een ergotherapeut. “Ik zat in een rolstoel en werd de straat op gereden. Je weet niet waar je bent, dat is zó beangstigend. Toen besefte ik pas echt hoe knap zij met haar beperking omgaat.”
Ook hun kinderen kregen via een speciale bril te zien hoe weinig Ria nog ziet. “Toen zei mijn dochter: ‘Nu snap ik waarom jij zo moe bent, mam. Je doet niks, maar je hersenen blijven de hele dag proberen te zien.’”
Een lintje vol liefdeIn oktober vierden Ria en Wim hun 55-jarig huwelijk. Ria wilde haar man verrassen en hem bedanken voor al zijn zorg. Met hulp van haar schoonzoon kwam ze terecht bij het Mantellintje – een nieuwe landelijke actie om mantelzorgers in het zonnetje te zetten.
“Ik wilde iets voor hem doen. En toen kreeg ik dat lintje opgestuurd. Ik heb een toespraak uit mijn hoofd gedaan, want opschrijven kan ik niet meer,” vertelt Ria. “Dat was spannend, maar heel bijzonder.”
Wim wist van niets. “Toen ze dat deed, kreeg ik tranen in mijn ogen. Je doet gewoon wat je moet doen, met liefde. Maar als het dan wordt erkend, en nog door je eigen vrouw ook… dat raakt je diep.”, vertelt Wim
Het lintje staat niet alleen voor zorg, maar voor liefde, dankbaarheid en partnerschap – en voor het zichtbaar maken van wat vaak onzichtbaar blijft.
“We blijven jong”Ondanks alles blijft het stel positief. “We maken er geen probleem van,” zegt Wim. “We groeien erin. En we blijven jong, zeggen we dan maar.”
Ria vult aan: “We hebben nog steeds veel plezier. En ik ben niet eenzaam. Ik heb lieve mensen om me heen – en Wim natuurlijk.”
Dag van de mantelzorgOp 10 november, de landelijke Dag van de Mantelzorger, het startpunt van de Week van de Mantelzorg (10–16 november), wordt extra aandacht gevraagd voor hun werk en de druk die velen ervaren. Gemeenten, zorgorganisaties en welzijnsinstellingen organiseren deze week vaak activiteiten en bijeenkomsten om mantelzorgers te bedanken en te ondersteunen. Voor het eerst zijn dit jaar mantelzorglintjes uitgereikt. Meer informatie over het mantelzorglintje is te lezen via www.mantelzorg.nl
