TIEL - Nouri Hmamoui kwam in 1977 als vijfjarig jongetje vanuit Marokko naar Tiel, hier begon voor hem en zijn familie een nieuw hoofdstuk. Wat begon als een tijdelijk verblijf in Nederland, groeide uit tot een levenslange verbondenheid met twee werelden: die van zijn Amazigh-wortels, de oorspronkelijke bevolking van Noord-Afrika, die al duizenden jaren in dat gebied leeft en die van zijn nieuwe thuis.

Van Berbers dorp naar Betuwe
Hmamoui  groeide op in een Berbers gezin. "Ik kom uit een Amazigh-familie in Marokko, in een land dat overwegend Arabisch is". Zijn vader vertrok in de jaren zeventig als gastarbeider naar Nederland en vond werk in Stolwijk en later in Tiel, bij  jamfabriek 'De Betuwe'.
 
"Mijn vader had via een islamitisch winkeltje in Utrecht gehoord dat er in Tiel werk was", vertelt Hmamoui."Hij sloot in 1973 een contract met de jamfabriek". Zoals veel gastarbeiders woonde zijn vader in een pension, samen met andere mannen. In 1977, toen hij via de gemeente een woning wist te regelen, kon het gezin herenigd worden. Ze waren één van de eerste Marokkaanse gezinnen in Tiel.

Cassettebandjes met de stem van vader
De communicatie met de achtergebleven familie verliep destijds via brieven en cassettebandjes. Ik kende mijn vader alleen van zijn stem op zo’n bandje”, zegt Hmamoui met een glimlach. "Toen we hem eindelijk zagen, was dat bijzonder".
 
Eenmaal in Nederland moesten de kinderen hun plek vinden in een nieuwe wereld. "Mijn broer en ik stonden op de eerste schooldag met onze ruggen tegen elkaar op het schoolplein. Alles was vreemd – taal, klimaat, gebouwen. Maar kinderen zijn veerkrachtig".

Een oma in Tiel
Een belangrijke rol speelde buurvrouw Johanna. Zij ontfermde zich over ons het gezin. "We konden altijd bij haar terecht. Uiteindelijk werd ze onze oma Johanna. Zelfs toen we verhuisden, bleef ze komen", vertelt Hmamoui. Bij haar leerde hij zijn eerste woorden Tiels. "Als het moet, kan ik nog steeds Tiels praten", zegt hij lachend.
 

“Mijn vader wilde dat ik een vak leerde”

 
Na de lagere school kreeg Hmamoui een Havo-advies ,in die tijd een zeldzaamheid voor kinderen met een migratieachtergrond. Toch was zijn vader niet direct enthousiast. "Hij dacht: wat is Havo? Hij wilde dat ik een vak leerde, iets in de techniek, zodat ik dat in Marokko kon gebruiken".  Pas toen maatschappelijk werker Marzoek – een gezaghebbende figuur binnen de Marokkaanse gemeenschap in Tiel – uitlegde wat Havo inhield, stemde zijn vader toe. "Als Marzoek het zei, dan was het goed",  herinnert Hmamoui zich.

Jongerenwerk
Na de middelbare school koos Hmamoui voor een Nautisch Opleiding aan het  Noorderhaaks College in Den Helder, maar financiële beperkingen gooiden roet in het eten. "Voor mijn stage in Engeland moest ik kosten vooraf betalen, en dat konden we niet". Hij maakte de overstap naar het jongerenwerk, waar hij zijn roeping vond. "Ik hielp mensen al vanaf jonge leeftijd, eerst door te tolken voor mijn vader. Dat groeide uit tot vrijwilligerswerk, en uiteindelijk werd het mijn beroep".
 
De impact van 11 september
Als minderhedenconsulent in Alphen aan den Rijn beleefde Hmamoui 11 september 2001 van dichtbij. "Ik weet nog dat alles stilviel op kantoor toen het nieuws kwam. Daarna werd het beleid in Nederland anders".

Volgens hem verschoof de aandacht van integratie naar veiligheid. "Voor die tijd bouwden we aan verbinding en dialoog in de wijken. Na 11 september werd het thema integratie ondergebracht bij het ministerie van Justitie en Veiligheid. Dat veranderde de toon".

De volgende generatie
Tegenwoordig werkt Hmamoui als regievoerder bij de gemeente Eersel, een kleine gemeente met ongeveer 20.000 inwoners. "In kleine gemeenten heb je een brede functie. Je doet van alles, van sociaal beleid tot vergunningen". Hij is vader van drie kinderen. Zijn oudste dochter werkt in de zorg, zijn zoon studeert bedrijfseconomie en de jongste zit nog op de basisschool. Over hun toekomst is hij hoopvol. "Mijn droom is dat ze hun dromen hier kunnen waarmaken. Nederland is altijd een migratieland geweest. Wat we nodig hebben, is positieve energie en vertrouwen in wat we zelf te bieden hebben".

"Positieve energie uitstralen, daar begint het mee"
Ondanks de maatschappelijke discussies over identiteit en integratie blijft Hmamoui optimistisch. "Er zijn altijd tijden geweest dat het moeilijk ging, maar het komt goed. We moeten blijven geloven in onze kracht en bijdragen aan dit land".