CULEMBORG - Wie in Culemborg een man ziet lopen met een oranje jasje en een afvalprikker, heeft grote kans dat het Theo Verhallen is. Terwijl de meesten hun blik afwenden bij rondslingerend afval, buigt Theo zich juist voorover. Niet één keer, niet af en toe, maar zeker vier keer per week. Want waar rommel ligt, daar móét volgens hem iets aan gebeuren.

Theo is een bekende verschijning in de stad. Officieel heet hij zwerfafvalbrigadier, maar zelf houdt hij het liever simpel. “Ik erger me groen en geel aan rommel”, zegt hij lachend. “En dan is er eigenlijk maar één oplossing: opruimen!” Sinds eind 2019 trekt hij er structureel op uit met prikker en afvalzak. Dat begon in Parc de Triomphe, het park naast zijn woning in Parijsch. “Prachtig aangelegd, maar helaas lag er veel rommel. Toen ben ik gewoon begonnen.” En zoals dat gaat: van het één kwam het ander.

Allergisch voor rommel
Dat hij allergisch is voor rommel zit in de genen want ook zijn broer Peter was toen al actief als prikker in de binnenstad. Theo meldde zich aan bij stichting ‘Helemaal Groen’ en gebruikt sindsdien de bijbehorende app. “Ideaal”, zegt hij enthousiast. “Je ziet waar je bent geweest, waar anderen prikken en je voorkomt dat je dubbel werk doet. Alhoewel… dat zou soms ook wel makkelijk zijn”, grapt hij. De gemeente ondersteunt hem met een knijper, vuilniszakken, een ring en een jasje.

Kilometers maken
De app registreert ook het aantal kilometers dat hij loopt tijdens het prikken. En dat zijn er niet weinig. Dit jaar staat de teller voor Theo al op 893 kilometer. Ik denk even dat ik hem verkeerd heb verstaan, maar het is toch echt zo. Omgerekend zo’n 18 kilometer per week!  Nog een leuk weetje: in heel Culemborg is tot nu toe 2490 kilometer afval opgehaald. “Ik ben dus goed voor een derde”, zegt hij met een brede glimlach.
Zijn werkgebied strekt zich uit van de spoorlijn tot de Diefdijk en de Culemborgse Vliet. Niet alleen in woonwijken, maar ook in het buitengebied is hij actief. “Dan geniet ik meteen van de natuur”, vertelt hij. “Vogeltjes, bomen, uiterwaarden… en af en toe een halve keuken in ’t veld of een fauteuil in de sloot”, lacht hij. Want ook dat maakt hij mee. “Daar maak ik dan een melding van en dan komt de gemeente het ophalen.”

Hotline met de gemeente
Hij heeft inmiddels een hotline met de gemeente want Theo maakt veel meldingen. Van kapotte lantaarnpalen tot grote bergen afval en aangereden beesten. “Ik ben geen computernerd maar ik hou wel bij hoeveel meldingen ik maak”, geeft hij grinnikend toe. En ook dat is niet mis. Want dit jaar alleen al heeft hij 235 meldingen gedaan. Vaak zijn dat meldingen over ‘bijplaatsingen’ bij ondergrondse containers. “Dat vind ik zo irritant! Dan worden er vuilniszakken naast zo’n container gelegd. En vaak liggen er twee dagen later wel zes zakken. Gelukkig reageert de AVRI vaak snel op een melding en halen ze het netjes op.”

Taakstraf, duimpjes en gebak
In al die jaren beleefde hij de nodige bijzondere momenten. Mensen die dachten dat hij een taakstraf uitvoerde, de talloze duimpjes van voorbijgangers en die ene man bij de haven die hem, uit pure waardering, spontaan trakteerde op koffie met gebak. Dan moet Theo ineens lachen. “Weet je nog dat iemand ooit een foto van mij op Facebook zette toen ik een zak afval in het park neerzette?”, vraagt hij aan zijn vrouw Hetty. “Dat was nog voordat ik een speciaal afvalpasje had. Ik had met de gemeente afgesproken dat ik elke dinsdag het verzamelde vuil op een vaste plek neerlegde, zodat zij het konden ophalen. Maar een dame zag mij dat regelmatig doen, maakte een foto en zette die online.” Zijn gezicht was onherkenbaar gemaakt met een smiley, maar het bijschrift liet weinig aan de verbeelding over: ‘Deze nette meneer dumpt hier iedere dinsdag illegaal zijn vuil…’ Inmiddels kunnen Theo en Hetty er samen hartelijk om lachen.

Het is echt een uit de hand gelopen hobby

Gemiddeld gaat Verhallen vier keer per week op pad. Als hij niet veel andere hobby’s zou hebben was dat waarschijnlijk wel dagelijks geweest geeft hij aan. Zo golft hij wekelijks op maandag, zwemt twee keer per week en in de zomer is hij vaak te vinden op zijn boot. Maar al met al is hij er heel wat uurtjes mee zoet. Theo wil het een beetje bagatelliseren maar zijn vrouw berispt hem vriendelijk. “Je bent er constant mee bezig. Het is echt een uit de hand gelopen hobby.” Maar het stel heeft over één ding duidelijk afspraken gemaakt: “Als we samen fietsen stapt hij niet af om afval op te rapen…”, licht Hetty toe.

Kleine moeite, groot verschil
Maar wandelt hij alleen, dan is de verleiding te groot en zo blijft Theo prikken. Niet voor de statistieken, niet voor de schouderklopjes, maar omdat hij gelooft dat het verschil klein begint. “Je kunt je handen in je zakken houden”, zegt hij nuchter, “maar je kunt het ook gewoon oprapen. Als iedereen zijn eigen straat een beetje schoon zou houden, zag Nederland er een stuk mooier uit.” En daar prikt Theo, stap voor stap, graag aan mee.