CULEMBORG - Mantelzorg krijgt in Culemborg veel verschillende gezichten, maar de onderliggende vragen zijn vaak hetzelfde. Hoe combineer je zorg met je eigen leven, hoe houd je het vol en waar haal je steun vandaan? In een open gesprek met de vrijwilligers van Elkwelzijn delen drie Culemborgse mantelzorgers, Anneke, Elisabeth en Karima, hun ervaringen. Hun culturele achtergrond verschilt, maar in hun verhalen klinken opvallend veel overeenkomsten door.

Anneke (78) zorgt al jaren voor haar man, die na meerdere hartstilstanden en geheugenproblemen veel ondersteuning nodig heeft. “Hij kan sommige dingen nog zelf, maar ik regel alles eromheen”, vertelt ze. 

“Administratie, medicatie, het huishouden. Soms voelt het alsof ik een groot klein kind verzorg.”

Elisabeth (75), opgegroeid in de Molukse gemeenschap, zorgt voor haar man die vasculaire dementie heeft. “Hij heeft veel meegemaakt, ziekenhuisopnames, operaties”, zegt ze. “Maar ondanks alles heeft hij nog veel humor. Dat helpt.” Voor haar is zorgen vanzelfsprekend:

“Dat heb ik van huis uit meegekregen. Je doet het samen.”

Karima (46) draagt samen met haar broers en zussen de zorg voor beide ouders. “In onze cultuur ben je als oudste dochter eigenlijk altijd mantelzorger,” legt ze uit.

“We draaien roosters en huren zorg in via een pgb. Het is zwaar, maar we doen het samen.”

Verschillende culturen, herkenbare gevoelens
Hoewel hun achtergrond verschilt, herkennen de vrouwen veel bij elkaar. Karima vertelt dat zorgen binnen haar familie vanzelfsprekend is. Elisabeth herkent dat vanuit de Molukse cultuur, waar zorgen een gezamenlijke verantwoordelijkheid is. Anneke ziet dat het in Nederlandse gezinnen soms anders is ingericht, maar merkt ook dat hulp dichtbij kan zijn. “Buren en vrienden staan klaar, als je het maar durft te vragen.”

Balans zoeken
De manier waarop de zorg is georganiseerd verschilt. Elisabeth krijgt ondersteuning van thuiszorg en dagbesteding. Anneke kijkt per dag wat nodig is en doet veel zelf. Karima combineert intensieve mantelzorg met werk en gezin, met hulp van ingehuurde zorg.

Tijd voor zichzelf vinden blijft lastig. Anneke en Elisabeth zoeken ontspanning in wandelen, sport of creatieve activiteiten. Karima zegt eerlijk: “Dat is nog zoeken. Soms is een kop koffie al een adempauze.”

Liefde als drijfveer
Ondanks de zwaarte zijn er ook lichtpuntjes. Elisabeth: “We zijn 54 jaar samen en genieten nog van kleine momenten.” Karima noemt de dankbaarheid en nabijheid met haar ouders. Anneke ziet hoe kleine activiteiten haar man rust geven.

Hun verhalen laten zien dat mantelzorg zwaar kan zijn, maar ook wordt gedragen door liefde, plichtsgevoel en verbondenheid. Verschillende culturen, maar een gedeelde ervaring: zorgen voor een ander vraagt veel, en tegelijkertijd geeft het betekenis.