ECHTELD - Ze dacht nooit ergens lang te blijven. En toch woont Wilma van Hal (64) al 25 jaar in Echteld. “Als je mij dat vroeger had verteld, had ik gezegd: nee joh.” Maar het leven loopt soms anders, en soms ook precies zoals het moet. Na 42 jaar werken koos ze bewust voor het vrijwilligerswerk, waar ze haar kennis en kunde inzet om anderen vooruit te helpen.

Van Rotterdam naar Friesland en weer verder
Wilma werd geboren in Rotterdam, maar verhuisde op jonge leeftijd naar Friesland. Haar moeder verlangde terug naar haar ‘heitelân’. “Voor mijn moeder was het echt een wens om weer terug te gaan naar haar roots”, vertelt Wilma. “Dus daar ben ik opgegroeid, tot mijn 27e.” Toen begon het te kriebelen. Ze wilde meer van de wereld zien, of in elk geval meer van Nederland. “Ik had het idee: als er nog iets van mij terecht moet komen, dan moet ik uit Friesland weg. Dan moet ik mijn vleugels uitslaan.” En dat deed ze. Ze woonde op verschillende plekken in het land, altijd in beweging. Tot ze 25 jaar geleden in Echteld terechtkwam. “Als je mij toen had verteld dat ik hier nog steeds zou wonen, had ik echt gezegd: nee joh. Ik bleef nooit ergens lang”, lacht ze. Maar soms voelt een plek onverwacht als thuis. “Ik woon hier nu met heel veel plezier.” En toevallig draagt ze in Friesland een weinig voorkomende naam, maar hier in de Betuwe heten veel mensen Van Hal. “Dus misschien liggen mijn roots hier wel, haha.”

De rode draad: financiën en structuur
Dat Wilma iets met cijfers had, bleek al vroeg. Ze vertrok bewust uit Friesland om serieuzer werk te maken van een loopbaan. “Dat is wel goed gelukt”, blikt ze nuchter terug. Ze begon bij Batavus in Heerenveen, werkte later bij Pelikan in Zevenaar en bleef uiteindelijk hangen in de wereld van kantoorartikelen. Inkoop, financiën, organisatie; dat was haar terrein. “Financiën en organisatie zijn echt de rode draad in mijn carrière geweest”, laat ze weten. Die rode draad zou later opnieuw belangrijk blijken.

Na 42 jaar werken thuis komen te zitten en niets doen? Dat is niks voor Wilma

Het kruispunt op haar zestigste
Ruim drie jaar geleden stond Wilma op een kruispunt. Ze was zestig en vroeg zich af: wat ga ik doen? “Ik ben eens goed gaan kijken waar ik financieel stond. En toen bleek eigenlijk dat ik niks meer hoefde te doen.” Dat klinkt als een droom. En dat was het ook. Maar ze wist meteen dat een leven zonder vaste bezigheden niet bij haar past. “Ik wil graag iets betekenen. Er moet zingeving in zitten”,  vertelt ze. Koffie rondbrengen in een verzorgingstehuis voelde voor haar niet als de juiste invulling. “Daar haal ik niet de voldoening uit die ik zoek.” Maar wat dan wel? Ze volgde een opleiding tot budgetcoach. Want als er iets was waar ze mensen écht mee kon helpen, dan was het met geldzaken. “Ik weet dat ik mensen kan helpen met het op orde brengen van hun financiën. Dat is mijn winst. Gewoon praktisch dingen oplossen.”

Een plek vinden, en die ook krijgen
Een opleiding volgen was één ding. Maar een plek vinden als vrijwilliger bleek nog niet zo makkelijk. “Ik heb bij verschillende organisaties aangeklopt, maar het was best lastig om ergens onderdak te vinden.” Tot ze bij Welzijn Rivierstroom terechtkwam. “Daar hadden ze wel emplooi voor mij”, lacht ze. En dat groeide uit tot een vaste plek in de financiële hulpverlening in de gemeenten Buren en Neder-Betuwe.

Ik ben voortvarend, daadkrachtig. En ik merk dat mensen dat prettig vinden.”

De oplosser aan tafel
Wilma werkt op zogenoemde Hulppunten, waar mensen naartoe kunnen komen met vragen over uiteenlopende administratieve en financiële zaken. Soms is dat in de gemeente Neder-Betuwe, maar meestal op de locaties in Maurik en Lienden. “Maar wat ik eigenlijk het leukste vind, is mensen langer begeleiden”, vertelt ze. “Dan kom ik gedurende een langere periode naar hun toe, en regel ik samen met hen de administratie en help ik ze weer overzicht te krijgen.” Vaak gaat het om mensen die het financieel krap hebben, en die op zoek zijn naar mogelijkheden om wat meer financiële speelruimte te krijgen. Soms om mensen die het overzicht volledig kwijt zijn. “Dan is het fijn dat er iemand binnenkomt die zegt: kom, dan gaan we het samen doen.” Ze typeert zichzelf als een ‘oplosser’. “Wat is het probleem? Oké. Dan pakken we het aan. Ik ben voortvarend, daadkrachtig. En ik merk dat mensen dat prettig vinden.” Gemiddeld werkt Wilma zo’n twee dagdelen per week als vrijwilliger. De ene week intensiever dan de andere. “Doordat ik niet meer werk, ben ik flexibel in te zetten en ben dus een soort ‘vliegende keep’. Dat vind ik eigenlijk wel mooi”, zegt ze met een glimlach.

Geen eenrichtingsverkeer
Veel mensen prijzen haar voor haar vrijwilligerswerk. Maar Wilma draait het liever om. “Ik ben gewoon blij dat ik vrijwilligerswerk heb. Het gaat twee kanten op. Het is niet alleen van mij naar hen, maar ook van hen naar mij.” Ze kan haar professionele ervaring inzetten én krijgt er waardering en contact voor terug. Precies de zingeving die ze zocht. “Laat mij maar doen waar ik goed in ben en waar ik voldoening uit haal.”

Tussen mensen en dieren
Alsof dat nog niet genoeg is, runt Wilma naast haar vrijwilligerswerk ook een kleinschalige hondenopvang in Echteld. “Ik heb absoluut iets met dieren”, zegt ze. Misschien is dat wel de rode draad in alles wat ze doet: zorgen, overzicht brengen, verantwoordelijkheid nemen. Of het nu gaat om een ingewikkelde toeslagenbrief of een hond die tijdelijk een warm nest nodig heeft…