HAGESTEIN - Soms heb je als journalist het geluk iemand te ontmoeten die je na een gesprek met een glimlach achterlaat. Dick de Vos uit Hagestein is zo iemand. Al bijna twintig jaar zet hij zich, samen met zijn vrouw Ada, in voor kinderen in India. Niet omdat hij de wereld denkt te kunnen veranderen. Wel omdat hij gelooft dat je met iets kleins voor een kind een wereld van verschil kunt maken.
Dit jaar werd Dick tijdens de jaarlijkse lintjesregen onderscheiden voor zijn jarenlange inzet. Bijzonder vindt hij dat zeker. Maar als hij moet kiezen wat hem het meest raakte, is het niet de onderscheiding zelf. “Dat mensen uit je omgeving de moeite nemen om zoiets voor je aan te vragen en daar een heel proces voor aangaan. Dat vind ik misschien nog wel het mooiste.”
Het past bij Dick. Hij kijkt liever naar wat anderen doen dan naar wat hij zelf heeft bereikt. Dick had zichzelf één ding voorgehouden: op mijn vijftigste stop ik met werken. Niet omdat hij geen plezier had in zijn werk maar hij vond “Genoeg is genoeg” ook financieel gezien. Ik wist dat ik dat niet tot mijn pensioengerechtigde leeftijd wilde blijven doen.” Zijn lichaam gaf hem uiteindelijk gelijk. Hij kreeg een burn-out en later een hartinfarct. Het was voor hem nog een extra bevestiging dat er na zijn werkzame leven ruimte moest komen voor iets anders. Achter de geraniums zitten was in ieder geval geen optie.
Een wereld van verschilSamen met Ada had Dick altijd al de overtuiging dat ze iets wilden delen met anderen. Maar wel op hun eigen manier. Geen grote organisatie, geen ingewikkelde constructies, maar zelf de touwtjes in handen en weten waar het geld en de hulp terechtkomen. Oorspronkelijk lag Afrika als werkgebied voor de hand. Tot India op zijn pad kwam.
Toen Dick nog werkte, financierde hij samen met enkele anderen een weeshuis in India. Na zijn vijftigste kreeg hij de uitnodiging om zelf te gaan kijken wat er van die investering terecht was gekomen. Hij ging. Wat hij daar zag, liet hem niet meer los.
Ik heb kinderen gezien die onder heel andere omstandigheden opgroeien dan wij hier gewend zijn. Kinderen die nauwelijks iets hebben, maar toch ontzettend blij kunnen zijn.
Terug in Nederland besloot Dick dat hij niet alleen wilde bijdragen, maar zelf iets wilde opbouwen. Via zijn contacten vond hij een partner in India en ontstond Joy for Children. De naam kwam van Ada. Zij kent haar man als geen ander. “Hij wil gewoon blije kinderen zien”, vertelt Dick. En precies dat werd de basis van de stichting.
Vierentwintig kinderen? Nee, vier keer 25Vanaf het begin wilden Dick en Ada het kleinschalig en overzichtelijk houden. Inmiddels ondersteunt Joy for Children ruim 500 kinderen tot ongeveer hun achttiende jaar, verdeeld over zeven zorg- en onderwijscentra. Een mooi voorbeeld van hoe Dick graag werkt, ontstond via een lokale dominee. Die beschikte over kleine kerkgebouwen die nauwelijks meer werden gebruikt. De stichting paste de gebouwen aan en ging ze gebruiken om kinderen op te vangen. Vier locaties, ieder voor 25 kinderen.
“Hij had zijn gebouwen weer in gebruik en wij hadden een plek voor de kinderen. Een win-winsituatie.” De kinderen krijgen er onder meer voeding, onderwijs, kleding en medischezorg en een veilige plek om op te groeien. Veel van hen zijn wees of komen uit zeer kwetsbare gezinnen. Daarnaast werkt Joy for Children samen met The Salvation Army, het lokale Leger des Heils, waar onder meer een hostel is voor meisjes die vandaaruit onderwijs krijgen op de lokale scholen.
‘Je went er nooit aan’In de eerste jaren reisde Dick twee keer per jaar naar India. Inmiddels is dat nog één keer. Toch is de afstand letterlijk en figuurlijk kleiner geworden. Dankzij computers en andere communicatiemiddelen is er veelvuldig contact met de mensen ter plaatse.
Ook India zelf is in die twintig jaar veranderd. De infrastructuur is verbeterd. Waar Dick vroeger soms twee dagen onderweg was om van het ene gebied naar het andere te komen, kan dat nu in een dag. Maar tegelijkertijd is het verschil tussen arm en rijk volgens hem enorm zichtbaar. “In de gebieden waar wij werken, is de bevolking echt heel arm. En als je vervolgens in de hoofdstad komt, kijk je je ogen uit.”
Dat grote contrast neemt Dick ook mee terug naar Nederland. Want hoe stap je na zo’n reis weer gewoon je eigen leven in? “Dat is een gewenningsproces. Je went er nooit aan, maar je moet wel leren ermee om te gaan.” Hij heeft in de loop der jaren regelmatig de vraag gekregen waarom hij zich niet inzet voor kinderen in Nederland. Zijn antwoord is eenvoudig. “Het grote verschil is honger.”
Nog lang niet klaarDick is inmiddels 70. De vraag wanneer het genoeg is, ligt dan ook voor de hand. Hij glimlacht. “Ik heb honger om zoveel mogelijk kinderen een toekomst te geven.” Voor honderd kinderen willen Dick en Ada de financiële steun in ieder geval blijven voortzetten. “Dat blijven we tot onze dood doen.”
Toch denkt Dick ook na over de toekomst van Joy for Children. Niet zozeer over het geld, maar over de mensen die de stichting draaiende houden. Een deel van het bestuur is inmiddels op leeftijd. Volgens hem wil het bestuur graag verjonging om de bestuurlijke continuïteit te waarborgen. Daarom deed Joy for Children onlangs in de nieuwsbrief een oproep voor nieuwe bestuursleden. “Als zich een nieuwe voorzitter aandient, stop ik met mijn bestuurlijke taken. Maar we zijn sowieso blij las er zich iemand aanmeldt voor een bestuursfunctie zonder een specifieke taak. Financieel en fysiek blijf ik de stichting tot aan mijn dood ondersteunen.”
Het klinkt bijna nuchter. Alsof Dick alleen maar een volgende stap beschrijft. Maar misschien is dat precies wat hem typeert. Hij hoeft niet op de voorgrond te staan. Hij hoeft de wereld niet te redden. Hij wil vooral dat kinderen die het minder hebben, een eerlijke kans krijgen. En dus gaat het avontuur dat ooit begon met een reis naar India voorlopig gewoon door.